CONCERT DEL MIGUEL BOSÉ

CONCERT DEL MIGUEL BOSÉ
PALACIO LOS DEPORTES D MADRID

EL JARDIN DE LOS AMIGOS

EL JARDIN DE LOS AMIGOS

diumenge, 20 de novembre del 2011


Mis pies son mi único vehículo, tengo que seguir dándole para adelante, pero mientras me voy, quiero decirte: Todo va estar bien
y pongo esta foto que es una nevada de aquí de Andorra

NOSTALGIA


DIUMENGE 20 DE NOVEMBRE DE 2011


NOSTALGIA


TE EXTRAÑO HAN PASADO TANTOS AÑOS SIN SABER DE TI Y SIN EMBARGO EN MI MENTE ESTAN TODOS AQUELLOS BELLOS MOMENTOS QUE PASAMOS JUNTOS.HOY TU Y YO TENEMOS CAMINOS DIFERENTES POR QUE ASI LO DECIDIMOS. PERO QUIERO DECIRTE QUE CUANDO TE RECUERDO MI CORAZON LATE AUN TE EXTRAÑO HAN PASADO TANTOS AÑOS SIN SABER DE TI Y SIN EMBARGO EN MI MENTE ESTAN TODOS AQUELLOS BELLOS MOMENTOS QUE PASAMOS JUNTOS. HOY TU Y YO TENEMOS CAMINOS DIFERENTES POR QUE ASI LO DECIDIMOS. PERO QUIERO DECIRTE QUE CUANDO TE RECUERDO MI CORAZON LATE AUN TE EXTRAÑO HAN PASADO TANTOS AÑOS SIN SABER DE TI Y SIN EMBARGO EN MI MENTE ESTAN TODOS AQUELLOS BELLOS MOMENTOS QUE PASAMOS JUNTOS. HOY TU Y YO TENEMOS CAMINOS DIFERENTES POR QUE ASI LO DECIDIMOS. PERO QUIERO DECIRTE QUE CUANDO TE RECUERDO MI CORAZON LATE AUN TE EXTRAÑO HAN PASADO TANTOS AÑOS SIN SABER DE TI Y SIN EMBARGO EN MI MENTE ESTAN TODOS AQUELLOS BELLOS MOMENTOS QUE PASAMOS JUNTOS. HOY TU Y YO TENEMOS CAMINOS DIFERENTES POR QUE ASI LO DECIDIMOS.PERO QUIERO DECIRTE QUE CUANDO TE RECUERDO MI CORAZON LATE AUN TE EXTRAÑOHAN PASADO TANTOS AÑOS SIN SABER DE TI Y SIN EMBARGO EN MI MENTE ESTAN TODOS AQUELLOS BELLOS MOMENTOS QUE PASAMOS JUNTOS. HOY TU Y YO TENEMOS CAMINOS DIFERENTES POR QUE ASI LO DECIDIMOS. PERO QUIERO DECIRTE QUE CUANDO TE RECUERDO MI CORAZON LATE AUN TE EXTRAÑO HAN PASADO TANTOS AÑOS SIN SABER DE TI Y SIN EMBARGO EN MI MENTE ESTAN TODOS AQUELLOS BELLOS MOMENTOS QUE PASAMOS JUNTOS. HOY TU Y YO TENEMOS CAMINOS DIFERENTES POR QUE ASI LO DECIDIMOS. PERO QUIERO DECIRTE QUE CUANDO TE RECUERDO MI CORAZON LATE AUN RECUERDO QUE DESDE EL CIELO ME ESTAIS DANDOME ANIMOS

UN DIA ABURRIT


Aquí disabte bueno mes ben dit ya som la matinada del diumenge pro com avui no puc dormir estic aqui entrar al meu bloc i eh vist que el Josep Estrella m'enviat una cosa molt maca ell sempre pense amb tothom aqusta nit me emportat la sorpresa de veure que avie entrat al bloc i ya avie escrit alguna cosa aixó sepre agrade perque veus que algu pense amb tu aixó ma posat de bon humor ya que eh tingut un dia molt tonto

divendres, 18 de novembre del 2011

bona nit



hola espero que te agrde






atentamente josep

dijous, 17 de novembre del 2011

bon nit

mariona espero que te agrade
cordialment josep

BLIGEE

Bona nit trobat aquets Blingee i m'agradt i aqui el poso pode no agradara pro a mi si mes el miro i trobo que esta bé MARIONA

dimecres, 16 de novembre del 2011

A MIS PADRES


  • La vida de los muertos perdura en la memoria de los vivos.
  • Te digo adiós para toda la vida, aunque toda la vida siga pensando en ti.
  • Así como una jornada bien empleada produce un dulce sueño, así una vida bien usada causa una dulce muerte.
  • Cada vez que me despido de ti me muero por dentro. Y cada vez que me reencuentro contigo, siento que estoy en el cielo.
  • feliz dia



    espero que teguste



    atentamente un saludo de josep

    divendres, 11 de novembre del 2011

    UN GRITO A MEDIA NOCHE

    v

    Home Pensamientos Reflexiones Poemas Contacto

    Un grito a media noche

    Despierto en silencio, el corazón me late tan alto que no oigo nada más, me aferro a la almohada fuertemente, rozando mis párpados con su suave tacto e imagino que no estoy ahí. Más que imaginar olvido, mancho con una oscura tinta todo pensamiento y me inundo en un pozo de tinieblas sin pasado. Me ahogo, no hay aire, así que me dejo caer por el borde de la cama, soltando mi aliento por entre las sábanas.

    Caigo al suelo, un frío suelo que funde mi espalda desnuda, ardiente, y cedo a que el pelo me tape el rostro, entonces, dejo ir un leve rastro de mi desesperación estallando un grito desde el fondo de mi garganta, sacando fuerza, ira, abriendo los ojos de par en par, pero sin mirar, un aullido de tristeza, que acaba con un sollozo de autocompasión. Ni una lágrima, mi cara sigue seca, podrida como siempre ha estado, y me doy cuenta de que no ha servido de nada, sigo sintiendo esa fuerte presión en mi cabeza, estrechando mi cerebro, torturándome.

    Dejo pasar unos minutos, respiro lentamente, apreciando cada soplo y disfrutando de ese instante, como mis labios tiemblan, como se interrumpe mi expiración entre espasmos. En ese instante, me hago el amor, lo hago rápido, para descargar tensiones, y me incorporo de pie. Avanzo hasta el baño, de puntillas, acariciando las paredes del pasillo, cuando llego al marco de la puerta, enciendo la luz.

    Y me veo, justo delante de mí, el reflejo de un payaso, el espejo formaba el marco de mi patético semblante, doy un par de pasos y me sostengo con las manos en el lavabo. Allí de pie, acerco mi cabeza a ese portal de un universo invertido y me observo, poso mi vista en esos ojos oscuros, vacíos, me vigilo, me hipnotizo, no hay nada más, sólo esa masa densa y quieta, que me mira, me observa, me vigila y se hipnotiza.

    Me sigue a donde quiera que vaya, copia mis movimientos y se burla de mí, me muestra lo insignificante que soy, no más que un actor, un triste y patético recipiente vacío, perdido, ridículo, un embaucador que se hunde en su propio petróleo manejando los hilos de otras vidas, vidas llenas, simples, felices, unas vidas reales, creyendo que así puede saborear lo que ellos tienen, engañándose así mismo pensando que es superior.

    Entonces hago lo que peor se me da, y lo que más me duele, sonrío, le respondo con una risa, me río de él, de mí, alargo mi mano y pongo mi dedo sobre el retrato de ese consumido algo, que dejo de “ser” hace mucho. Aunque grotesco, es bello, hermoso, algo indescriptible, esa imagen me aísla, y admiro durante no sé cuánto tiempo ese frágil y efímero ser.

    Cuando retorno al baño de mi momentáneo y eterno viaje fuera de mi cuerpo, tropezando con el conocimiento, me doy la vuelta y me dirijo a descansar a mi cuarto. Mientras camino, miento, pensando: Seguro que mañana me encontraré mejor.

    Seguidors